gselaci.wordpress.com

Posts Tagged ‘Eulex’

Legjitimiteti politik në kohën e krizës europiane

In Integrimi europian on 31 July, 2016 at 01:25

Gëzim Selaci

Botuar në: Gazeta Jeta në Kosovë më 24 qershor 2016

Periudha e zymtë që po kalon BE-ja përmes dezertimit të anëtarëve dhe gremisjes së vlerave nga shtetet brenda saj, vë në pikëpyetje vazhdimësinë e premtimit të integrimit dhe modelit të saj politikëbërës në Kosovë.

 

Misionet ndërkombëtare dhe politikanët e pasluftës në Kosovë kanë përdorë levën e projektit të integrimit në Bashkimin Europian për të legjitimuar pushtetin e tyre. Anëtarësimi në këtë bashkësi shtetesh u bë ideali kah synon shteti i ri, së paku në nivel retorike. Dështimet dhe mospuna e qeverisë si dhe papërgjegjësia e politikanëve u kompenzuan me premtime për integrim në Bashkimin Europian. Mirëpo, kur rrugëtimi i Kosovës drejt integrimit europian është i pasigurtë dhe kur vetë ideja e Europës së bashkuar po kalon nëpër një krizë që po e vë në dyshim këtë ndërmarrje, çfarë do ta zëvendësojë këtë bazë të pashpresë legjitimuese dhe si do të legjitimohen politikanët e politikat e ardhshme në shoqëri, është një çështje që bart edhe rrezik për të ardhmen e shoqërisë dhe shtetit.

Read the rest of this entry »

Çfarë pranie ndërkombëtare na duhet në Kosovë?

In Politikë on 7 December, 2012 at 10:35

Gëzim Selaci

Misionet e jashtme nuk kanë me e demokratizu shoqërinë, por munden me e ndihmu kalimin në demokraci. Për këtë qëllim, prania ndërkombëtare – sidomos ajo europiane – do të duhej të braktiste fushatat e gërditshme propagandistike dhe pallavrat që nuk prekin thelbin e problemit dhe sa më parë të niste me gjithë mend të plotësojë mungesat në sistemin gjyqësor e policor të Kosovës për t’a çliruar, së bashku me qytetarët, vendin prej udhëheqësisë klanore e mafioze.

Misioneve dhe administratave të përkohshme të jashtme nuk po u dihet fundi. Ka rrezik që përkohshmëria dhe faza kalimtare të bëhet gjendje normale e shtetit tonë. Rrethanat që kanë çuar deri te kjo stërzgjatje e fazës tranzitore janë më komplekse dhe jo të gjitha varen prej nesh. Mirëpo, një pjesë jo të vogël të fajit e bart edhe shoqëria, e në veçanti klasa jonë politike që assesi nuk po sillet si zot në vendin e vet, apo, me fjalë të tjera, si sovrane.

Duhet kujtuar që sovraniteti i është dhënë Kosovës me kusht që ajo të krijojë një sistem demokratik ku do të respektoheshin të drejtat e njeriut, me theks të veçantë të drejtat e pakicave, dhe do të ndërtohej shteti i së drejtës apo sundimi i ligjit. Këto përgjegjësi duhet të merren seriozisht nga shoqëria e Kosovës. (Se a janë kryer këto detyra, mendoj se shenjat që tregojnë se klasa politike e Prishtinës është e paaftë të ndërtojë një shtet të së drejtës e të shtrijë sovranitetin në tërë territorin e Kosovës janë të mjaftueshme për atë që don me i pa ato.) Vendimi për formën e pavarësisë së Kosovës dhe natyrën e pranisë ndërkombëtare aty ka qenë shumë i ndikuar nga pasojat që Kosova e pavarur do të mund të kishte për qytetarët në përgjithësi, e në veçanti për pakicat e saj. Niveli dhe forma e mbikëqyrjes së shtetit ka ardhur edhe si rezultat i paaftësisë së shoqërisë tonë me ndërtu sovranitetin real dhe shtetin e së drejtës.

Natyrisht, duket që Kosova ende nuk është e gatshme të bëjë hapin vendimtar drejt pavarësisë së vërtetë. Institucionet e shtetit të së drejtës nuk bëjnë punën e vet, ndërsa vendi udhëhiqet nga grupe gati-klanore të organizuara sipas stilit të mafies që ngërthejnë interesa ekonomikë e politikë. Nëse provojmë të përfytyrojë një situatë në të cilën politika, gjyqësia e policia e Kosovës do të ishte pa mbikëqyrje ndërkombëtare, zor se do të mund të imagjinonim ndonjë alternativë optimiste. Pra, së paku në këtë fazë, ndoshta do të ishte naive ta merrnim me mend ndërtimin e shtetit pa faktorë ndërkombëtarë.

Por, mbetet problemore mënyra dhe forma e angazhimit të këtyre autoriteteve ndërkombëtare në vend. Ajo që deri më sot kanë bërë këto autoritete në Kosovë është më shumë pengim dhe vonim i transformimit demokratik, duke marrë kompetenca që në një vend demokratik i takojnë institucioneve demokratike dhe duke ulur rolin e përfaqësuesve demokratikë dhe institucioneve në zbatues të direktivave të jashtme. Pastaj, këtë rrugë të dëmshme për demokracinë në vend duan me ndreq me pallavra për “fuqizimin e shoqërisë civile”, “mbështetjen e medieve të pavarura”, “lirinë e lëvizjes”, e slogane të tjera boshe. Nuk është e mjaftueshme të kesh shoqëri civile e media të pavarura e të lira pa qeveri përfaqësuese, sundim të ligjit, e kështu me radhë. Shoqëria civile dhe organizatat joqeveritare nuk mund t’i kompensojnë këto, e as që është ky funksioni i tyre. Vetëm përmes ndërtimit të shtetit të së drejtës do të çlirohej jeta politike nga dominimi i klaneve e klikave, gazetarët do të flisnin lirshëm, organizatat joqeveritare do të bënin publike matrapazllëqet e politikanëve, me fjalë të tjera, do të demokratizohej shoqëria.

Mirëpo, faktorët ndërkombëtarë nuk kanë me e demokratizu shoqërinë, por kalimi në demokraci mund të ndihmohet nga jashtë. E, për të ndihmuar transformimin demokratik, prania ndërkombëtare – sidomos ajo europiane – do të mund të niste që me gjithë mend të plotësojë mungesat në sistemin gjyqësor e policor të Kosovës. Mirëpo, përveç do fushatave të gërditshme në media që dështimet don me i paraqitë si suksese, Euleksi nuk ka bërë diçka që kishe me ia kthy qytetarëve besimin tek ai si një institucion që po e ndihmon vendin duke bërë përpjekje serioze për të ndëshkuar krimin politik, si manipulimin e zgjedhjeve dhe vjedhjen e votave, krimin e organizuar ekonomik dhe korrupsionin qeveritar, nepotizmin, klientelizmin, e kështu me radhë.

Kur pas mbylljes së Zyrës Civile Ndërkombëtare dukej se ka një rast për të vlerësuar kontributin e këtij misioni të BE-së për sundim të ligjit dhe rimenduar pozitën e tij në vend, Kuvendi i Kosovës i zgjati mandatin atij. Ky rast nuk u shfrytëzua për të rimenduar autoritetin, detyrat dhe përgjegjësitë e këtij autoriteti ndërkombëtar dhe, megjithë kompetencat e shtuara edhe ekzekutive, Euleksi mbetet një autoritet jo përgjegjës ndaj shoqërisë dhe autoriteteve kosovare, duke qenë se nuk i jep llogari asnjë institucioni vendës. Natyrisht, kishte me qenë absurde që një misioni autoriteti i të cilit buron nga jashtë shoqëria dhe sistemi politik vendës t’i kërkohet llogaridhënie nga brenda. Mirëpo, duke qenë se Eulexi tash e sa vjet nuk ka qenë efikas në fushën në të cilën Kosova çalon më së keqi, domethënë atë të gjyqësorit,[i] është e nevojshme që t’i kërkohet transparencë e kontroll vendës mbi përdorimin e autorizimeve të tij. Kjo mbase do të ndihmonte edhe Eulexin që të përmirësonte performancën e tij.

Prandaj, në vend të një mbikëqyrjeje që misioneve ndërkombëtare u jep kompetenca të cilat në demokraci i përkasin përfaqësuesve të popullit dhe institucioneve shtetërore, misionet ndërkombëtare do të duhej të hiqnin dorë prej kompetencave e autorizimet që në një shtet demokratik duhet t’i kenë institucionet demokratike të vendit dhe të ndihmonin në fusha ku Kosova nuk mund t’i drejtojë vetë, sidomos në gjyqësi, për të çliruar institucionet e shtetit nga grupe klanore e banda dhe për të mundësuar ushtrimin e lirë të politikës. Vetëm kështu t’i jepej një energji praktikës demokratike që deri më tash po çalon në Kosovë, se demokracia nuk do të importohet e vendoset nga jashtë në shoqëri, por duhet të ndërtohet nga brenda.

Demokracia, e jo misionet jodemokratike të jashtme, do të mund të krijonte paqe e institucione të forta në afat të gjatë, ndërsa qytetarët dhe autoritetet demokratike të vendit do të merrnin rol më aktiv në vendimmarrje dhe zbatim të ligjeve si një hap drejt fundit të mentalitetit vartës të shoqërisë dhe klasës tonë politike, mentalitet ky i mbjellë nga trajtimi paternalist i ndërkombëtarëve ndaj shoqërisë së Kosovës.

Botuar në Shenja, dhjetor 2012 dhe Gazeta Jeta në Kosovë më 3 dhjetor 2012.

Republika e mbikëqyrjes ndërkombëtare

In Politikë on 1 November, 2012 at 12:48

Gëzim Selaci

“Fundi i mbikëqyrjes së pavarësisë” ekziston vetëm në propagandën zyrtare. Misionet mbikëqyrëse në vend si dhe kultura e varësisë që është zhvilluar viteve të fundit, siç po duket do të na përcjellin, së paku, edhe për një kohë. Politika ndërkombëtare karshi Kosovës ende nuk është e gatshme të heq dorë nga marrëdhënia paternaliste që ka krijuar me politikanët e Kosovës, por as shoqëria e saj është e gatshme për pavarësi.

Zyra Civile Ndërkombëtare në Kosovë (ZCN) kishte mandatin të mbikëqyrte pavarësinë e Kosovës, domethënë të kujdesej që Plani i Ahtisarit për zgjidhjen e statusit të Kosovës të zbatohej në tërë territorin e vendit i cili duhej integruar në sistemin juridik të shtetit ahtisarian. Kjo detyrë e Përfaqësuesit Civil Ndërkombëtar ka mbetur e pakryer për aq sa Plani i Ahtisarit mbeti i pazbatuar në veri të vendit. Sidoqoftë, ish-përfaqësuesi civil ndërkombëtar, Peter Feith, mbylli mandatin e tij, jo duke reflektuar për trashëgiminë e tij se çfarë po linte prapa, por duke moralizuar klasën politike për qeverisje etike e fjalë të tjera boshe[i].

Mbyllja e këtij misioni u shoqërua me një fushatë propagandistike të drejtuar nga klasa politike në pushtet që kishte për qëllim t’ua mbushte mendjen qytetarëve se mbikëqyrjes së pavarësisë së Kosovës i erdhi fundi. Propaganda na paraqiti një tablo të thjeshtëzuar që shprehej me fraza të shkurta e që lehtësisht u transmetuan për pak minuta në termine televizive dhe artikuj e kolumne të holla të gazetave ku të qenët konciz është standard i domosdoshëm. Mjafton të thuhet se Kosova nuk është më e mbikëqyrur, pa pasur nevojë të shpjegosh qysh e tek, dhe për këtë nuk të duhet të përballesh me pyetje të vështira nga gazetarët, e ndoshta as të duhen prova për t’u pranuar nga publiku.

Edhe pas mbikëqyrjes, mbikëqyrje

Edhe pas mbylljes së Zyrës Civile Ndërkombëtare, një mision tjetër që ka të bëjë me fushën e drejtësisë dhe policisë, Eulexi (tashmë i ftuar nga Kuvendi i Kosovës), do të vazhdojë t’i ruajë kompetencat e rezervuara ekzekutive e korrigjuese. Baza ligjore e këtij misioni ishte një vendim i një organi të Bashkimit Europian që nuk e njeh pavarësinë e Kosovës (Akti i Përbashkët i Këshillit të Europës). Prania ushtarake në formën e Kforit, si dhe Unmiku do të jenë këtu sipas një dokumenti që njeh sovranitetin e një shteti tashmë joekzistent (Republikës Federative të Jugosllavisë) mbi Kosovën, të miratuar nga një organ në të cilin nuk është arritur konsensus për të njohur Kosovën shtet (Rezoluta 1244 e Këshillit të Sigurimit të OKB-së dhe e ashtuquajtura Marrëveshje e Kumanovës). Veç kësaj, faktori ndërkombëtar do të vazhdojë të jetë i pranishëm në forma e mandate të ndryshme, por që emërues të përbashkët kanë ndikimin e tyre të drejtpërdrejtë e të tërthortë në vendimet politike të Kosovës, si për shembull Përfaqësuesi Special i të Bashkimit Europian, ambasadorët e shteteve të kuintit, etj.

Gjithashtu, qeveria thotë se amendamentet kushtetuese i japin kushtetutës prioritet ndaj Planit të Ahtisarit, duke e bërë kështu Kushtetutën dokumentin më të lartë në vend, mirëpo nenet e Kushtetutës mbështeten në Planin e Ahtisarit dhe vazhdojnë të respektojë dispozitat e planit në fjalë, i cili ka treguar të ketë të meta në shumë aspekte. Kjo mund të jetë e justifikueshme për një periudhë kalimtare, mirëpo derisa të ketë një plan të jashtëm për Kosovën, siç është ky i Ahtisarit, Kosova nuk mund të jetë e pavarur.

Komentues mendjehollë me të drejtë vërejtën se në të vërtetë mbikëqyrja e pavarësisë vetëm ndërroi formë dhe nuk mbaroi. Më saktësisht, mandati mbikëqyrës iu hoq një trupi ndërkombëtar (ZCN-së) që e njihte shtetin e pavarur të Kosovës sipas dispozitave të Planit të Ahtisarit dhe ky mandat iu besua një organizate tjetër europiane që mban qëndrim asnjanës në raport me shtetin e pavarur të Kosovës, domethënë Eulexit si një mision që ka për detyrë të mbështesë autoritetet e Kosovës në fushë të sundimit të ligjit. Ndonëse, në radhë të parë, ky mision është paraparë të ketë karakter teknik që të udhëheqë, vëzhgojë dhe këshillojë autoritetet e Kosovës, ai ruan një numër të kompetencave ekzekutive pavarësisht autoriteteve të Kosovës të përcaktuara në Planin e Ahtisarit (Shtojca ix.2.3.e.), madje edhe autoritetin të anulojë vendimet e autoriteteve të Kosovës me qëllim të garantimit të ruajtjes dhe promovimit të sundimit të ligjit, rendin publik dhe sigurinë (Shtojca ix.2.3.f.).

Domethënë, është thjeshtuar pak sistemi i autoriteteve ndërkombëtare në Kosovë, duke hequr Zyrën Civile Ndërkombëtare e bashkë me të edhe mbikëqyrjen nga vende që njohin Kosovën shtet, por prapëseprapë punën e mbikëqyrësit e kryen një mision tjetër me kompetenca të shtuara të mbikëqyrjes. Kështu, Kosova do të vazhdojë të zbatojë direktivat e jashtme, ndërsa të jashtmit do të mbesin në Kosovë për t’u siguruar se ato direktiva po zbatohen. Kjo tregon se politika ndërkombëtare karshi Kosovës ende nuk është e gatshme të heq dorë nga marrëdhënia paternaliste që ka krijuar me politikanët e Kosovës.

Drejt varësisë së përhershme?

Atëherë, për çfarë fundi të mbikëqyrjes së pavarësisë don me na mbushë mendjen qeveria duke na përsëritur slogane të thjeshtëzuara e duke festuar për këtë “arritje historike” të Kosovës?! “Fundi i mbikëqyrjes së pavarësisë” ekziston vetëm në propagandën zyrtare. Misionet mbikëqyrëse në vend si dhe kultura e varësisë që është zhvilluar viteve të fundit, siç po duket do të na përcjellë, së paku, edhe për një kohë. Politikanët tanë nuk janë të sigurt ose të gatshëm të marrin vendime vetë e të veprojnë vetë pa kthyer shikimin kah aktorë të caktuar amerikanë e europianë në vend e jashtë vendit, që propagandës i shkon për shtati t’i quajë “miq ndërkombëtarë.” Me fjalë të tjera, klasa jonë politike assesi nuk po sillet  si zot në vendin e vet, apo si sovrane, siç thuhet. Por, as shoqëria e Kosovës është e gatshme për hapin vendimtar drejt pavarësisë reale, pasi që nuk ka ndërtuar një shtet të së drejtës të cilin nuk do ta udhëhiqnin klane e banda vetëm për interesa të tyre të ngushta.

Nuk e besoj se dikush që sado pak ka menduar me kokën e tij/saj të jetë bindur se mbikëqyrja e pavarësisë ka përfunduar. Por, ndoshta propaganda ka arritur të përçojë mesazhin e shtrembër që ky ishte hapi i parë apo hap i rëndësishëm drejt pavarësisë reale. Mendoj se ky nuk është hap i parë, por gjithsesi i rëndësishëm, drejt krijimit të një iluzioni që Kosova po ecë me të sigurt drejt pavarësisë, ndërkohë që në të vërtetë mbikëqyrja e jashtme po bëhet gjendje normale dhe e përhershme e shtetit tonë. Vendi nuk ka me u pavarësu duke kriju iluzione për të mashtruar qytetarët, por duke vlerësu me saktësi se ku jemi e kah mund të shkojmë.

ZCN nuk është si UNMIK, por do të bëhet

In Shteti dhe pushteti on 7 June, 2009 at 08:11

Gëzim Selaci

Përfaqësues të Zyrës Civile Ndërkombëtare në Kosovë (ZCN) me zell të madh gati në çdo rast publik deklarojnë se ZCN është mision i ndryshëm nga UNMIKU, duke dashur të distancohen nga roli udhëheqës në favor të një roli mbështetës që do të sigurojë zbatimin e plotë të Propozimit Gjithëpërfshirës (‘Plani i Ahtissarit’) të hartuar nga teknokratë në krye me Ahtisaarin. Por, ata nuk e thonë se si dhe në ç’mënyrë mandati i ZCN, në veçanti i Përfaqësuesit Civil Ndërkombëtar (PCN) z.Pieter Feith që njëherazi është edhe Përfaqësues Special i Bashkimit Europian (PSBE), do të jetë i ndryshëm nga ai i UNMIK-ut.

Natyrisht struktura e ZCN-së si mision i themeluar nga Grupi Drejtues Ndërkombëtar (GDN) që përbëhet nga shtete që e njohin pavarësinë e Kosovës  është e ndryshme nga UNMIK-u.  Mirëpo, në të vërtetë leximi më sipërfaqësor i rolit dhe detyrave të ZCN ashtu siç parashihet në Propozimin Gjithëpërfshirës zbulon se ZCN nuk është i ndryshëm nga UNMIK në kuptim të misionit të tij në vend,  si dhe të kufizimit të pushtetit apo mandatit të tij. Veç kësaj ZCN me paqartësinë se kush e drejton atë dhe kujt i jep llogari, i përngjan në disa aspekte UNMIK-ut. Në vijim po diskutoj me radhë këto aspekte krahasuese.

 

Mision i planeve të jashtme

Roli i ZCN, është që përmes PCN-së të sigurojë zbatimin e plotë të Propozimit Gjithëpërfshirës, si dhe të mbështesë integrimin europian të Kosovës duke këshilluar qeverinë e Kosovës si dhe liderët e komuniteteve në vend. Kjo zyrë punon ngushtë me praninë e BE-së në Kosovë: Bashkimin Europian, Përfaqësuesin Special të BE-së, Zyrën Ndërlidhëse të Komisionit Europian si dhe me misionin e sundimit të ligjit Eulex.

Për të mundësuar këtë rol të ZCN-së, Propozimi Gjithëpërfshirës parasheh mandat të gjerë për PCN i cili është emëruar nga GDN. Ky mandat nuk kufizohet vetëm në këshillim dhe mbikëqyrje, por—sipas shtojcës IX të Propozimit Gjithëpërfshirës—mandati dhe pushteti i tij në praktikë shkon shumë më larg këshillimit dhe mbikëqyrjes; ai është “autoriteti final në Kosovë sa i përket interpretimit të aspekteve civile” të Propozimit Gjithëpërfshirës. Dhe për të siguruar këtë, PCN mund të marrë “masa korrektuese për të përmirësuar […] çdo veprim që ndërmerret nga autoritetet e Kosovës, që PCN-ja konsideron se përbën shkelje të kësaj marrëveshjeje [Propozimit Gjithëpërfshirës]” si dhe “ta sanksionojë apo largojë nga detyra çdo zyrtar publik […] për ta siguruar respektimin e plotë të kësaj marrëveshjeje”.

Pra, ashtu si roli i UNMIK-ut që ishte të sigurojë zbatimin e plotë të Rezolutës 1244, dhe roli i ZCN-së është të sigurojë zbatimin e Planit Gjithëpërfshirës. Emëruesi i përbashkët tyre është se në të dy rastet bëhet fjalë për misione që kanë pushtetin final ekzekutiv për të siguruar zbatim të planeve të hartuara nga jashtë dhe që nuk burojnë nga populli i Kosovës. Andaj, duke lexuar këtë shtojcë të Propozimit Gjithëpërfshirës, pyesim se çfarë do ta ndalonte PCN-në të ushtronte pushtetin e tij në këtë drejtim dhe si mund të thuhet se ZCN është i ndryshëm nga UNMIK-u?

Ekziston edhe një anë tjetër ngjashmërie, përveç mandatit të gjerë të pushtetit të PCN-së: mandatit të tij nuk i specifikohet as koha, por i lihet GND-së derisa të vlerësojë se Kosova ka zbatuar Propozimin Gjithëpërfshirës dhe të vendosë t’i jap fund këtij përfaqësuesi. Kështu është edhe me UNMIK-un; ai akoma vazhdon të jetë prezent në Kosovë dhe nuk dihet se kur do të shuhet.

Mirëpo, është e mundur që ZCN do të marrë kompetenca shtesë përveç atyre që parashihen në Propozimin Gjithëpërfshirës. Do të ishte gabim të mendohet se pushteti i gjerë i UNMIK dhe ZCN buron vetëm nga rregullimi formal ligjor. UNMIK-u pati shtuar rolin e tij pikërisht në saje të vakuumit ligjor e institucional në vend. Ai tani justifikon ekzistencën e tij në Kosovë edhe me administrimin e veriut dhe enklave serbe. Duke marrë parasysh pasivitetin e institucioneve të shtetit dhe dështimet që rezultojnë nga kjo—si dështimi për unifikimin e shtetit dhe shtrirjen e pushtetin edhe në Veri të vendit, dështimi për të luftuar krimin, etj.—nuk është e habitshme nëse ZCN (por edhe Eulex) justifikon forcimin e pushtetit të tij duke marrë role edhe më të mëdha ekzekutive për të plotësuar vakuumin institucional të krijuar nga strukturat vendëse. Kështu nga roli i mbikëqyrjes, prania ndërkombëtare do të shndërrohej në një rol më imponues ekzekutiv.

Përgjegjshmëri dhe llogaridhënie e jashtme

Por, ka edhe një tjetër aspekt kritik të ZCN-së që rrezikon t’i përngjajë gjithnjë e më shumë UNMIK-ut, dhe ai është përgjegjshmëria ose llogaridhënia. Që nga fillimi i misionit të UNMIK-ut, nuk ishte e qartë se cilit organ ndërkombëtar i jepte llogari ai (Këshillit të Sigurimit të OKB-së, Departamentit të OKB-së për Operacione Paqeruajtëse, Departamentit të OKB-së për Çështje Politike, Grupit të Kontaktit, Komisionit Europian?). Kuptohet, në kontekst të një paqartësie të tillë, të gjithë këta i jepnin rekomandime, shpeshherë kundërthënëse, misionit.

Pavarësisht se ka vetëm mekanizma modestë që kontrollojnë dhe frenojnë ushtrimin e pushtetit të PCN, ky nuk është tërësisht i pakontrolluar. Ai ka pranuar disa aktorë ndërkombëtarë të marrin pjesë në marrjen e disa vendimeve të tij. PCN punon së bashku me ZCN dhe i jep llogari GDN i cili e ka emëruar atë. Por, sistemi i përgjegjshmërisë së PCN ndaj GDN është goxha problematik, për faktin se PCN ka mandat të dyfishtë dhe është njëkohësisht edhe PSBE të cilin e ka emëruar Këshilli i Bashkimit Europian në Kosovë.

Ndërkohë që mandati i z. Feith si PSBE në Kosovë është t’i ofrojë këshillat dhe mbështetjen e BE-së Qeverisë së Kosovës në procesin drejt integrimit europian, të promovojë bashkërendimin e plotë ndërmjet pjesëve të pranisë së BE-së në Kosovë, të ndihmojë drejtimin e politikës vendëse të Kryesuesit së Eulex-it në Kosovë, mandati i të njëjtit person përputhet me mandatin e tij si PCN që është të sigurojë zbatimin e plotë të Propozimit Gjithëpërfshirës si dhe të mbështesë integrimin europian të Kosovës.

Mirëpo, është kundërthënëse që i njëjti person mban postin e PCN dhe PSBE. Defekti qëndron në atë se PCN është i emëruar nga GDN ku bëjnë pjesë shtetet që mbështesin implementimin e plotë të Planit Gjithëpërfshirës (edhe pse nuk është e qartë se cilat janë procedurat formale ligjore të vendimmarrjes në këtë grup, nëse ka ndonjë),  kurse i njëjti person por tash si PSBE-së është i emëruar nga dhe përgjegjës ndaj Përfaqësuesit të Lartë të Politikës së Përbashkët të Jashtme dhe të Sigurisë (PPJS) i BE-së (z. Javier Solana), që është forum për bashkëpunim ndërqeveritar i përbërë nga kryesuesit e zyrave të jashtme të shteteve anëtare të BE-së në mesin e të cilave ka shtete që fuqishëm kundërshtojnë zbatimin e Planit Gjithëpërfshirës.

Se çfarë rekomandime kundërthënëse mund t’i vijnë këtij forumi nga shtetet anëtare të BE-së që e kanë pranuar Kosovën si shtet të pavarur, dhe nga ato që janë deklaruar se nuk do ta pranojnë mund të merret me mend, veçanërisht kur është e njohur se vendimet në strukturat e BE-së merrem me konsensus të shteteve anëtare. Në mungesë të një konsensusi të tillë në lidhje me Kosovën, ne tashmë jemi duke jetuar nën hijen e këtyre rekomandimeve kundërthënëse: BE-ja nuk flet një goje përkitazi me Kosovën dhe Marrëveshjen e Stabilizim Asocimit, ngase jo të gjitha shtetet anëtare e pranojnë Kosovën e pavarur. Kjo minon edhe vetë misionin e PSBE-së që është të mbështesë integrimin evropian të Kosovës.

Pushtet mbi popullin

Sido që të jetë, administrata ndërkombëtare jep llogari vetëm në nivel ndërkombëtar, por jo edhe aktorëve vendës në Kosovë. Si UNMIK-u i cili në asnjë mënyrë nuk i përgjigjej drejtpërsëdrejti qytetarëve dhe gjyqit vendës, po kështu as ZCN/PCN nuk është në asnjë mënyrë përgjegjëse ndaj qytetarëve të Kosovës në të mirë të të cilëve supozohet se është hartuar Plani Gjithëpërfshirës dhe është krijuar vetë ZCN/PCN.

Domethënë, PCN nuk i nënshtrohet mekanizmave të kontrollit të pushtetit që kanë të bëjë me struktura të krijuara në atë mënyrë që të sigurohet se vendimet publike merren përmes një procesi transparent, as standardeve që udhëheqin sjelljen e autoriteteve publike që janë të zakonshme në kontekstin politik demokratik.

Këta mekanizma dhe standarde janë të rëndësishëm ngase garantojnë që vendimet publike dhe politike të merren si rezultat i diskutimit të shumë opinioneve dhe që vendimet e veprimet e pushtetarëve t’u nënshtrohen strukturave të rishikimit apo revizionit. Gjithashtu, mekanizmat e kontrollit të pushtetit publik shtojnë legjitimitetin në rënie të qeverisë dhe pushtetit ndërkombëtar që gjithnjë është i cenueshëm ndaj akuzave për jolegjitimitet, ngaqë këto mekanizma ndihmojnë të sigurohet se autoritetet publike u japin llogari atyre që më së shumti preken nga këto vendime e veprime, pra bashkësisë që qeveriset.

Në dritë të këtyre konsideratave, si dhe pikëpamja se ndryshimet e mëdha në sistemin politik në Kosovë nuk duhet të bëhen veças nga anëtarët e bashkësisë që qeveriset, PCN ndoshta mund t’i krijojë hapësirë strukturave vendëse të vendimmarrjes. Ky është një nivel më i lartë i pjesëmarrjes krahasuar me mënyrën e UNMIK-ut që merrte vendime duke i krijuar hapësirë vetëm pjesëmarrjes së strukturave vendëse gjatë hartimit të vendimeve ligjore në bashkërendim me ekspertët vendës të ligjit dhe zyrtarët e zgjedhur, por nuk ua lironte duart strukturave vendëse për vendime të pavarura nga ai.

Sidoqoftë, ndonëse niveli i kësaj pjesëmarrjeje tani mund të duket më i lartë, ajo çfarë me siguri mbetet pa prekur është raporti paternalist ndërmjet strukturave ndërkombëtare dhe vendore, në të cilin aktorët vendas nuk kanë mundësi vetoje mbi vendimet e PCN apo Eulex-it, as të shkarkojnë zyrtarë nga këta organizma. Në anën tjetër, personi me mandat të dyfishtë si PCN dhe PSBE ka lirinë të nxjerrë ligje përkundër kundërshtimit vendës, ndërsa nuk i nënshtrohen revizionit të gjykatave të Kosovës as ombudspersonit në vend.

Elita politike e Kosovës thotë (nuk e di a e beson këtë) se raportet paternaliste të ndërtuara në mes strukturave të pushtetit ndërkombëtar dhe atyre vendor është zgjidhja më pak e keqe për Kosovën dhe se kjo është fazë transitore deri në demokraci të plotë. Mirëpo, rëndësia e llogaridhënies për ushtrimin e demokracisë është themelore; është njëra nga tiparet thelbësore të shoqërisë demokratike, ngase llogaridhënia sjell përgjegjësi, transparencë dhe mekanizma më efikas të ekzekutimit të politikave

Ndërsa çështja se ky rregullim i pushtetit është i përkohshëm, vërtet është një argument, sado bajat, por që fatkeqësisht ende pi ujë për publikun kosovar. Po bëhen dhjetë vite që ne jemi pështjellur në këtë fazë ‘të përkohshme’, e cila jo që po dështon të zgjidh problemet e kosovarëve, por po krijon probleme të reja, ndërsa prania (administrimi dhe mbikëqyrja) ndërkombëtare po merret më shumë me problemet e saja, se si të rregullojë sistemin kompleks të përcaktimit të roleve të saj në vend, si të veprojë në mesin e rekomandimeve kundërthënëse, si të bashkëveprojë me aktorët vendës, sa pushtet të marrë në interpretimin e mandateve të tyre.

Problemi i brendshëm i paternalizmit është se duke ua mohuar të nënshtruarve të tyre të gjitha mënyrat e pavarura të shprehjes ose mbrojtjes së interesave të tyre, asgjë nuk e ndalon atë të degjenerohet në ushtrim të pushtetit vetëm për interesa të pushtetarëve, përveç përkushtimit moral të tyre. Megjithatë, ky përkushtim nuk është ilaç i injorancës së tyre për interesat e popullit, apo garanci për mashtrim, sidomos kur privilegjet materiale dhe ligjore ua zgjojnë të pavetëdijshmen atyre e cila më pas mund t’u prijë në rrugë. Vaj halli për popullin pastaj kur politika mbështetet në moral, apo kur mekanizmat rregullues dhe procedurat ligjore zëvendësohen me moralin a burrërinë e atij apo këtij PCN-je.

Botuar tek Gazeta Express më 14 qershor 2009.

‘Gjashtë pikat’ vs politikës deklaruese të Prishtinës

In Kosova, Politikë, Politikë ndërkombëtare on 28 December, 2008 at 19:13

Gëzim Selaci

A e kanë përnjëmend autoritetet e Kosovës kur deklarojnë se nuk e pranojnë planin gjashtë pikësh dhe se ai është i padetyrueshëm dhe i pazbatueshëm në Kosovë? Si është gjendja në terren, a po zbatohet ky plan, dhe a ka mundësi reale qeveria ta ndalojë zbatimin e tij?

Për t’iu përgjigjur këtyre pyetjeje, do të tejkaloj atë që është e njohur një lidhje me mungesën e pushtetit të autoriteteve vendëse në Kosovës, për të analizuar rrjedhën e ngjarjeve që sfidon politikën deklaruese të autoriteteve të Kosovës.

Është e njohur se Përfaqësuesi Special i Sekretarit të Përgjithshëm të OKB, Lamberto Zannier, për një kohë ka udhëhequr një dialog dhe konsultime me autoritetet në Beograd dhe Prishtinë. Ky dialog ose konsultime rezultuan me gjashtë pikat e përfshira në Raportin mbi Kosovën të 24 nëntorit (S 2008/692) e i cili u diskutua dy ditë më pas në Këshillin e Sigurimit të OKB-së.

Gjithashtu, është zbuluar se Brukseli i ka informuar autoritetet e Kosovës me secilën fazë të rrjedhës së ngjarjeve që çuan deri te miratimi i planit gjashtë pikësh. Pra, justifikimi i autoriteteve të Kosovës se nuk kanë qenë në dijeni përkitazi me këtë është i kotë.

Si popull që kemi provuar mostransparencë nga ana e autoriteteve tona dhe injorim nga ana e ‘bashkësisë ndërkombëtare’, nuk do të na ishte zënë për të madhe nëse dyshojmë se edhe në këto çaste, ndërsa ne po merremi me të kryerën, diçka po ndodh… Por çfarë mund të  mund të ndodhë tani?

Sekretari i Përgjithshëm i OKB-së Ban Ki-moon dhe përfaqësuesi i Lartë i Politikës së Përbashkët së Jashtme dhe të Sigurisë, Javier Solana e quajnë sukses që kanë arritur të bindin Beogradin për gjashtë pikat, ngase kjo i ka siguruar një bazë ligjore Eulex-it për të filluar nga puna. Andaj, ata nuk do ta rrezikonin këtë arritje. Sa për Prishtinën, me të ia bëjnë lehtë: një raund negociatash a konsultimesh ndërmjet Solanës dhe Prishtinës për t’i bindur autoritetet e Kosovës të pranojnë Eulex-in bashkë me gjashtë pikat në ato zona ku edhe ashtu pushtetit të Kosovës nuk iu është ndjerë pesha asnjëherë pas luftës. Dhe nuk është larg mendsh që Prishtina ta pranojë këtë nëse përkundër kësaj Solana garanton integritetin territorial të Kosovës.

Kështu, kryeministri dhe kryetari i Kosovës do të dilnin faqebardhë dhe të lumtur, sepse do të shkonte në vend premtimi i tyre se gjashtë pikat janë të parealizueshme dhe të jodetyruese, por do t’i shtoja unë: vetëm në zonat e banuara me shqiptarë e pakica të tjera, por jo edhe në ato të banuara me serb. Kështu, ngase Eulex-i mund të ketë dy forma: neutral ndaj pavarësisë dhe kushtetutës në zonat e banuara me serb, ndërsa një tjetër formë në zonat e tjera.

Natyrisht, kjo pikëpamje mbi rrjedhën e ngjarjeve është optimiste, ngase mund të ndodhë edhe ndryshe, ashtu siç parashihet në paragrafin 50 të raportit në fjalë (S 2008/692) që e detyron Eulex-in të respektojë në tërësi Rezolutën 1244 dhe të operojë nën autoritetin dhe qëndrimin asnjanës ndaj statusit të OKB-së.

Kështu flet Raporti i famshëm dhe gjendja faktike, ndryshe nga deklaratat e autoriteteve tona. Gjashtë pikat e këtij Raporti, që janë radhitur nën rubrikën Dialogu me Beogradin përfshijnë gjashtë fusha: Policinë, Doganat, Gjyqësinë, Transporti dhe infrastruktura, Kufijtë, Trashëgimia serbe. Në cilat nga këto fusha nëpër enklava Prishtina ka shtrirë pushtetin? Gati në asnjërën! Raportimet që e dëshmojnë këtë janë të përditshme dhe të shumta.

Ndërsa kryeministri dhe kryetari në vend se të na e këndojnë psalmin se gjashtë pikat janë të pazbatueshme, atyre do t’u kërkohej të na zbulojnë planin (nëse ka) se si ato janë të padetyrueshme dhe si mund të ndalojnë zbatimin e tyre në hapësirën që kurrë nuk është vënë nën juridiksionin e Kosovës dhe as që është pranuar legjitimiteti i autoriteteve në Prishtinë.

A është kjo diçka e re në realitetin e Kosovës? Në realitetin faktik, jo; edhe ashtu pushteti ndërkombëtar e vendës në Kosovës asnjëherë nuk është shtrirë në enklavat serbe. Mirëpo, kjo përbën një zhvillim në realitetin ligjor, ngase po krijohet një bazë ligjore për ndarjen e Kosovës në dy entitete ligjore, ku në secilën vlen një kod i ndryshëm ligjor: në zonat e banuara me serb rregulloret e UNMIK-ut, ndërsa në pjesën tjetër ligji i Republikës së Kosovës. (Kuptohet, sipas pikëpamjes optimiste.)

Nuk ka qenë e zorshme që nga gjendja e ndarjes faktike në terren të kalohet në një gjendje të ndarjes së ligjshme. Me shpalljen e pavarësisë së Kosovës, ne kosovarët e kemi përjetuar se sa me lehtësi gjendja faktike mund të përkthehet në realitet ligjor, pavarësisht deklaratave të politikanëve.

Se në çfarë dyshimi e vë kjo ndarje ligjore tërësinë territoriale të Kosovës, është e qartë kur të kihet parasysh rëndësia qendrore e territorialitetit në përkufizimet e shtetit sipas ligjit ndërkombëtar dhe praktikës shtetërore.

[Botuar te Gazeta Express,  Prishtinë, 28 dhjetor 2008]